Beagle

Beagle – myśliwi w domowych pieleszach

Posokowce, najmniejsze wśród psów myśliwskich, wesołe, ale często chodzące własnymi drogami, lubiące dzieci na równi z aktywnością i zabawą beagle, są prawdziwą ozdobą i radosnym urozmaiceniem wśród ras z grupy psów gończych. Dziś ich naturalne predyspozycje do aktywnego uczestnictwa w sforze, towarzyszącej myśliwym przesłania nieco fakt, iż coraz więcej osób decyduje się na beagla mającego być wiernym i sympatycznym członkiem rodziny.

Pochodzenie

Istnienie tej rasy angielskich psów gończych datuje się od ok. XIV wieku naszej ery, kiedy to stały się wiernymi towarzyszami człowieka w polowaniach na zające czy lisy. Nie jest jednak do końca pewne z krzyżówki których, innych ras powstała rasa beagle.
Jedna z teorii mówi o tym, iż na terenie dzisiejszej Wielkiej Brytanii, wraz z napływem Rzymian, pojawiły się greckie psy gończe, które po skrzyżowaniu z tubylczymi rasami, dały początek tej rasie. Niezależnie jednak od korzeni rasy, od ponad XV wieków, beagle stanowią odrębną i pełnoprawną rasę psów gończych.

Charakterystyka wyglądu beagli

Beagle, jak już wspomniano, to najmniejsza spośród ras w grupie psów gończych. Osiągają do ok. 40 cm wysokości w kłębie i masę do ok. 10 kg. Masa ta nie powinna być znacznie przekraczana, gdyż stan taki szkodzi bardzo nie tylko sylwetce psów tej rasy, ale także ich zdrowiu.
Psy te bowiem charakteryzują się silną, zbitą i krępą budową.
Grzbiet beagli jest prosty, głowa kształtna i gładka z lekkim guzem potylicznym. Kończyny przednie i tyle silne, umięśnione, proste, średniej długości.

Szata beagli jest krótka i gładka. Umaszczeniem tej rasy nie jest jednolity – wzorzec dopuszcza maść wszystkich psów gończych. Najczęściej jednak spotyka się beagle o trójbarwnym lub dwubarwnym umaszczeniu. Co ciekawe, koniec wysoko osadzonego, mocnego, średniej długości ogona beagli, powinien być zawsze biały.